Iedereen kijkt vanuit een eigen werkelijkheid naar dezelfde situatie, en handelt daar volstrekt logisch naar. De projectleider die doorduwt omdat de deadline nadert. De beheerder die op de rem trapt omdat hij straks met de gevolgen zit. De bestuurder die afstand houdt omdat ze het overzicht moet bewaren. Zet ze bij elkaar in één overleg, en het schuurt.
De reflex is dan om een schuldige aan te wijzen. Iemand doet het fout, iemand snapt het niet, iemand wil niet. Maar wie inzoomt, ziet iets anders: niemand heeft het fout, en toch klopt het niet.
Juist waar iedereen logisch handelt vanuit het eigen deel, ontstaat ruis. Niet uit onwil, maar omdat we snel vergeten dat we allemaal maar een stuk van het geheel zien. Hoe groter de organisatie, hoe meer perspectieven, hoe meer ruis. En hoe harder er wordt gewerkt, hoe minder tijd er lijkt te zijn om dat te herstellen.
Als mensen anders leren kijken, verandert hun begrip. En als begrip verandert, verandert samenwerking.
Dat is geen truc en geen quick fix. Het is een vaardigheid die je kunt leren, samen. Wie de moeite neemt om écht te zien wat een ander ziet, ontdekt bijna altijd dat het "onbegrijpelijke" gedrag van de ander thuis heel begrijpelijk is. Vanaf dat moment gaat het gesprek niet meer over gelijk hebben, maar over verder komen.
Anders kijken is het begin, niet het einde. Na het zien komt het begrijpen, na het begrijpen het veranderen, en na het veranderen het borgen, anders zakt alles terug in het oude patroon. Daarom stoppen wij nooit bij het inzicht: we bouwen door tot de verandering in de praktijk staat.
Benieuwd hoe jij de samenwerking in je team ervaart? De samenwerkingsscan geeft je in twee minuten een eerste beeld.
Doe de samenwerkingsscan →